‘…het belang van radicale eerlijkheid…’
Gertrude valt niet tot een bepaalde traditie te rekenen – het Leven zelf is de grootste leermeester, zoals ze zegt. Dat leven stelt je op de proef en loutert je en brengt je tot bezinning. Al op jonge leeftijd herkende ze dit, al was dat toen nog zonder deze woorden. Op 27-jarige leeftijd ontmoette zij Lise Muller (Yod), haar ‘spirituele moeder’, zoals ze het noemt. Bij Lise werd Gertrude zich steeds dieper bewust van het belang van radicale eerlijkheid tegenover zichzelf. Dan volgt de rest vanzelf.
Bezoekers van Jan van Delden kennen Gertrude als diens partner, die steeds meer, samen met en aanvullend op Jan, het ‘verhaalloze verhaal’ tot uitdrukking bracht tijdens samenkomsten. Toen zij elkaar in 2009 ontmoetten, was er onmiddellijk wederzijdse herkenning als metgezellen op hetzelfde Zijns-pad. Hun manier van uitdrukken was misschien anders, maar volstrekt duidelijk was dat daarmee niets wézenlijk verschillend was. Integendeel: door hun samenspel werd duidelijk dat ogenschijnlijke verschillen volstrekt geen hindernis vormen, maar juist een verrijking kunnen zijn en bijdragen aan het overbrengen van de blijde boodschap: je bent al thuis.
‘…de blijde boodschap:
je bent al thuis’
Die waarheid ligt vlak voor je neus. Goed kijken, is Gertrudes devies. Innerlijke oprechtheid en eerlijkheid haar kompas. De bereidheid onder ogen te zien dat jijzelf de onruststoker bent in je eigen levensdrama. Niet door te analyseren, maar door goed te voelen en te kijken en zo onmiddellijk te zien.
Net als Jan vindt Gertrude ‘ont-oorlogen’, ofwel ‘ware vergeving’ zoals het wordt genoemd in een Cursus in Wonderen, een onontkoombare must om de vredeskrent in de pap duurzaam te kunnen proeven. Geen must voor Waarheid zelf, je bent en blijft dat tenslotte onveranderlijk. Maar wel voor jou die iets anders (dan dat) gelooft over zichzelf en de wereld. Wanneer je onmiddellijk en blijvend ziet dat er in Werkelijkheid niks te oordelen valt, blijkt immers alle oorlog spoorloos, ‘nooit gebeurd zijnde’, en is jouw innerlijke vrede een feit.
Het daadwerkelijk leven van dit gegeven reikt verder dan het intellectueel snappen van een concept. Het vraagt om continue afstemming op dat wat dichterbij dan je hand, dichterbij dan je hart, alle voorbijgangers moeiteloos en onvoorwaardelijk draagt. Dan zal het juiste begrip, alles wat er geweten kan en moet worden je moeiteloos worden onthuld. Jan en Gertrude leefden en demonstreerden dit samen en ieder voor zich in alle situaties van hun leven.
‘Niets werkelijks kan bedreigd worden,
niets onwerkelijks bestaat.’ (uit: Een Cursus in Wonderen)
Zo wordt het geluk dat je zoekt en dat je zelf blijkt te zijn duurzaam uitbetaald. Dat maakt nederig – een nederigheid die onpersoonlijk is en wezenlijk grootsheid betekent. Elke situatie in het leven is dan niet de zoveelste ramp, maar juist een gelegenheid om de innerlijke diamant te polijsten, waardoor de schittering hiervan zich uitbreidt.
‘…niet de zoveelste ramp,
maar juist een gelegenheid…’
Gertrude aanvaardt de uitnodiging om nu (zonder Jan in fysieke zin) het ‘verhaal’ te blijven delen. De manier waarop ze dat doet, zal zich verder ontvouwen, maar zeker is dat ze het op háár manier zal doen. Gericht op herkennen en delen van de intimiteit, je ‘eigenste eigen’ dat voorbij woorden reikt. Dit in je dagelijks leven bij je te weten en te voelen, dit door je heen te laten werken in elke situatie – dat is waarom het werkelijk gaat.
Een privé gesprek met Gertrude? Vind hier de informatie.
